Σαν ήμουνα μικρό παιδί και να μετράω μάθαινα, παρατηρούσα γύρω μου, ποτέ μου δεν λάθευα, στην αυλή μας τα πουλιά, στην αλάνα τα παιδιά. Τώρα στα εξήντα εννιά, της ζωής μου μετρώ τα χρώματα. Όλη η ζωή μου μοιάζει με…

Παιδιά έπαιζαν Στην επιφάνεια του νερού Βούταγαν και ξαναβούταγαν Ώσπου το κύμα Πήρε τις τελευταίες ημέρες του καλοκαιριού… Σαν μια σταγόνα ονείρου Που γεμίζουν τα παιδιά του ύπνου Χέρια – Δαχτυλήθρες ακουμπούν Τα πνευστά οργανοπαίχτες Ονείρου Καμβάς Σε παλέτο μουσικής…

Ένα παιδί με ρώτησε, πώς λέγεται το πιο έντονο συναίσθημα. Μονομιάς, ξεπήδησε απ΄ τις αναμνήσεις μου τούτη η εικόνα: Ένα μοβ φουλάρι να τυλίγει τη μορφή σου για να κρατά το λαιμό σου ζεστό, ή για να επιτείνει το μυστήριο…

Και με τούτα και με τ’ άλλα χαθήκαμε πάλι τελευταία Πείσμωσε κι η άπληστη η μέρα -ενίοτε κι η νύχτα- και διακαώς αποζητά εφημερίες πάμπολλες πνοές, ψυχή, ανάσες, τις φλέβες μας ζητά Κι εσύ στ’ αζήτητα ξανά σαν το παλιό…

Ο χρόνος είναι ένα καράβι κι εμείς οι επιβάτες, είναι η θάλασσα στιγμές και τα κύματα οι θλίψεις όπου μας πάει πάμε και όπου γυρνάει βλέπουμε. Ο καπετάνιος είναι ο φίλος μας ο καλύτερος απ΄ όλους, είναι οι ναύτες οι…

Διψώ την γαλήνη του ωκεανού της αγάπης σου λευκοντυμένο κύμα μου, σε πίνω στην μελίρρυτη σιωπή του απομεσήμερού μου. Γλυκάνισος τα χείλη σου, στεφάνι δόξας το όμορφό σου στόμα, αλωνιστής η γλώσσα σου στην ατάραχη ξηρασία του κάμπου. Ανοίγουν ξάφνου…

Στο στέρνο σφιχτά βαστώ ένα βρέφος που δεν είναι παιδί σου η καρδιά μου ανασαίνει το κλάμα του κι η αποστροφή που του ‘δειξες θα το τρανέψει φθονώντας ενδόμυχα τα είδωλα που το εξοστράκισαν ως αριθμό μα προστατεύοντας πιστά τα…

Πρόσωπα στη βροχή μάτια φοβισμένα, σχεδόν τρελά τρέχουν να κρυφτούν, πού πάνε σε νιώθω να κρυώνεις ακατάληπτα συλλαβίζεις στίχους άγνωστων ποιητών οι άνθρωποι είναι περίεργοι όταν βγαίνουν έξω στη βροχή χαμογελούν υστερικά ή σωπαίνουν βρίζουν τον κακό τους τον καιρό…

Το παραδέχομαι… «Ουκ ανδρός σοφού.» Ξανά το ίδιο λάθος: Να ‘μαι ο εαυτός μου ο αδόκιμος ή ο δόκιμος οικείος τους εαυτός. Με τα επαναλαμβανόμενα ανασφαλή μου βήματα, και τις επιλογές μου τις προβλέψιμες κατόρθωσα να κινούμαι σε υπόγειους συσχετισμούς…

Των ονείρων η αταλάντευτη απειθαρχία Με πεισμώνει! Στέκουν αλαργινά και θαρρείς μ’ εμποδίζουν Είμαι τόση μικρή… Παραδέρνω πάνω στα κύματα Παλεύω όρθια να σταθώ! Κι αυτά! Σαν κακομαθημένα παιδιά, Αιωρούνται στου Ουρανού το Υπέροχο! Ελάχιστα πιο πάνω απ’ το κεφάλι…