Κοίταξα γύρω μου καλά είδα βλέμματα πολλά! Χάθηκε, έπειτα, η ματιά μες του ουρανού την αγκαλιά!!! Μια αγκαλιά ονειρεμένη δίχως, αντάλλαγμα, σε ταξιδεύει!! Το βλέμμα σου γαληνεύει την ψυχή σου θεραπεύει!! Το γαλανό βλέμμα, καθαρό οι αστραπές δεν το φοβίζουν…

Ουρανέ, πόσες όψεις μπορεί να πάρει η μορφή σου· όσα σκοτάδια την καρδιά μου πλάνεψαν, εκεί ήσουν καθώς τα βλέφαρά μου προς εσένα, έριχνα. Τ΄ αστέρια δεν δίνουν απλά φως στη νύχτα σου αγάλματα θυμίζουν στ΄ απέραντα μουσεία που τα…

Σ΄ αγάπησα παρεμπιπτόντως.!! Τα ξαστέρωτα χάη τα έκρυβαν οι μεγάλες ανοιγμένες ομπρέλες. Ο χειμώνας έσερνε το βήμα του πάνω στο τρικυμισμένο απ΄τα νέφη, σκοτάδι -ετσι ως γράφουν οι ποιητές οι αλλοτινοι- Μια βαριά αορτή πενθούσε μαζί μου, τον ρυθμό της…

Σε τι αισιοδοξία αποβλέπει ο απελπισμένος και πώς Διαχειρίζεται τις μέρες του, σε φυλακή όντας Αυτός από αυτόν; Κι από τι χείμαρρο παρασυρμένος Του πάθους του κρυφός που καταλήγει ποταμός, εστιάζεται Σε λεξιλόγια που φθίνουν και πεθαίνουν; Κανείς δεν καταλαβαίνει-…

Παγωμένες μορφές, σκορπισμένες  σε όλη την φτωχική πόλη λευκές σαν το χιόνι, στέρεες σαν την πέτρα, ακίνητες σαν τα αγάλματα. Όταν τις προσπερνάς στρέφουν το απλανές και απελπισμένο βλέμμα τους, η παγωμένη ματιά τους ακολουθεί τα βήματά σου, προσμένοντας από ΄σένα ελπίδες. Όταν πια το βήμα σου θα έχει ξεμακρύνει…

Ήσουν προσκαλεσμένος  στις ορεινές λίμνες. Η ζάχαρη από τα μήλα των Εσπερίδων ήταν διάθλαση της τιμωρίας. Ο σπόρος του Ωκεανού θυσίασε τη μορφή του στο στομάχι του. Ο κυτταρικός σου ιστός παραμόρφωσε τα επιμελητήρια στο πρώτο κουδούνισμα του τηλεφώνου μου.…

Όταν βραδιάζει φθινοπωρινά της προσοχής μου την εγκαρτέρηση διεκδικεί ένα παλαιικό, πικάπ αειθαλές. όταν νυχτώνει στου σαλονιού μου την αποτεφρώτρια γωνία, πάνω σε κρόταφο επιτραπέζιου τυμπάνου, κυρτό τριαντάφυλλο συγγενεύει με βινύλιο από σύνολο εγγυημένης λήθης. Όταν σου στέλνω δένδρινες επιστολές…

Όρθιος τ΄ απογεύματα πίσω απ΄ το μισάνοιχτο παράθυρο με τα νοτισμένα τζάμια και τις γαριασμένες κουρτίνες.   Με σφιγμένα τα δόντια και καρδιά με μάτια κλειστά να βλέπουν τις ξεχασμένες ψυχές στα σκαμμένα πεζοδρόμια και τα στενά μπαλκόνια.   Όρθιος…