Αναζητώντας τα μυστικά των Ευ (Έμμετρη Κριτική)

Της Ηλείας κόρη, θωρώ σε στης Αρχαίας Σαμίας το κάστρο να ανεμίζεις υψίστια. Το συνοδό της σκέψης σου τ’ άστρο στης ψυχής σου το άρρητο κατοικεί αναζητά χνάρι ανθρώπου κι ανασαίνει στο κενό της αβύσσου.   Πότε νιφάδα χιονιού πότε…

Στις φλέβες της ποίησης (Έμμετρη Κριτική)

Μεταλαβιά στο «κοχύλι του ήλιου» και θείο νάμα το ξίφος της γραφίδας σου. Ο ποιητής της Μάνης ο βάρδος του βότσαλου και της πέτρας με «τα παιδιά του πουνέντε» με τις οδύνες να χτίζουν τα σπλάχνα, αυθεντικά, μουσικά και αισθαντικά…

Ταγμένος στον αείφθογγο μέλλοντα (Έμμετρη Κριτική)

Μια χθαμαλή ακροβραχίδα και πώς να αγγίξω το σμιλεμένο κορφοβούνι;   Σαν αμφορέας, με μια σύναξη από αγρύπνιες στα ιδεώδη όπου οι λέξεις ηχούν κι οι στοχασμοί δονούνται, υπηρετείς με σθένος το στέμμα της ποίησης και προσδοκάς στη φωταύγειά της,…

Στον ποιητή που γραδάρει τα οξέα του ποιήματος (Έμμετρη Κριτική)

«Όπως παλιός τεχνίτης πέτρας Ηπειρώτης» με το μεράκι άκρατο που χτίζει τ’ αγεφύρωτο, έτσι «μεταχειρίζεσαι τις λέξεις» κι όλο σταλάζουν ίδρωτα και μοναξιά. Αγγίζουν της διάψευσης τη διδαχή τη θλίψη, το εύθραυστο τ’ ονείρου. Λένε, για να βλαστήσει ο καιρός…

Η άρπα του Λίνου (Έμμετρη Κριτική)

Στις ταξιανθίες των στοχασμών σου μας ταξιδεύεις συμπαντικά και απέριττα. Μεσοπέλαγα της ζωής σου με τους στίχους σου μοχλεύεις των αστεριών το φευγιό, τραγουδάς των πουλιών το νερένιο κελάρυσμα σαν ρέει ασύλληπτα στου ήλιου το μπόι. Στις αυλακιές του νου…

Τα παιδιά μας γίναν πουλιά

Παιδιά, πουλιά σακατεμένα γουρμάζουν σε μια νύχτα «τιμούν» τη φάουσα ανεργία δαγκώνουν την ουρά τους τρίζει πάνοπλη η νιότη τους απ΄ τις μεταμορφώσεις. Πότε σακί χωρίς ταυτότητα πότε μύηση στο δέρμα του διαβόλου και πότε βάθη αισθαντικά επιστρέφουν από τον…

Ο Ρόλος και η Ποίηση (Έμμετρη Κριτική)

Κι όταν χάθηκε ο ρόλος και το σανίδι άδειασε από φως της ποίησης ασπάστηκες το χέρι. Σκληρό λεπίδι το μολύβι σου εγίνηκε στα φλογισμένα δάχτυλα, στης φλέβας τ’ αναστημένο αίμα μέρες μαβιές συστρέφεται και σχίζει ουρανό. Κι όταν έπαψες εσένα…

Στους αιθέρες

Σκυριανή η θάλασσα που χειροφίλησες στ’ απόσκιο σου. Ποιας γοργόνας αγκαλιά λιμπίστηκε το γέρμα σου; Ποια κοχυλόπετρα τη νιότη και την ομορφάδα σου; Στις εσχατιές γεννήθηκες εκεί που ισιώνει ο αετός κι αποκοιμιέται ο γλάρος εκεί που ο  Όλυμπος καλπάζει…

Στους ήχους της Ανδρομέδας (Έμμετρη Κριτική)

Στον βράχο της ποίησης “εκεί που συναντιέται ο έρωτας, ο θάνατος και το δάκρυ της θάλασσας”, εκεί σ’ αντάμωσα να αναδύεσαι μέσα από τους μεστωμένους της πένας σου ήχους. Φορείς κατάσαρκα το “γιορτινό σου μεσοφόρι”, υποδύεσαι Γυναίκα της Σταύρωσης για…

Η ΑΠΟΥΣΙΑ

Με τα θαλασσοπούλια και τις γαζίες φέρνει ο μπάτης  μαζί με τον ίσκιο των άστρων, το φως του πατέρα στο παράθυρο. Μπαίνει μέσα και κάθεται μαζί μας στο τραπέζι. Ύστερα η μάνα σταυρώνει τα χέρια, ψελλίζει ψιθυριστά κάτι στ’ αυτί…